Bugun cumartesi saat su an 11,00. Dun saat 15.00 da Hrant Dink olduruldu. Messengardan bir arkadasim verdi ilkin, haberi. Once anlamadim. Gercekten anlamadim. Halbuki daha once yasamistim benzerlerini. Hafizamin en yakininda duran Ugur Mumcu suikastiydi. Dershanedeydim. Ders arasinda, masalarin uzerine oturmus "geyik" yapiyorduk arkadaslarla. Iceri biri girdi ve "Ugur Mumcu" oldurulmus dedi. Sessizlik… Sonra "ne, nasil yani, kim, nerede" gibi ilk anin anlamsiz sorulariyla beraber alelacele dershaneyi terk edip yakinlarda, televizyonu olan bir kahveye kostuk. Konusmadan izliyorduk. Bir araba var hafizamda, dagilmis. Ve polis kordonu. Saatler ilerledikce biriken kalabalik, karanfiller, mumlar… Birkac gun sonrasinda Konak ta baslayip Cumhuriyet Meydani nda biten bir mitinge katildim. 18 yasindaydim yanimda solcu, Kurt arkadaslarim vardi. Konak'ta bulustuk. Polis aramasindan gecerken polis cocugu oldugum yazan karti gosterdim, yuzume tuhaf bakan bir polise. Arkadaslarimin tiplerinden oturu uzun didiklemelere maruz kalmamalari icin. Gectik. Yuruyus basladi. Bir Arap bankasinin onunden gecerken, birileri bankayi taslamaya basladi. Araya polis girdi, kucuk bir arbede yasandi, arkadaslarim bu arada koro halinde polise kufrediyorlardi. Ben sadece yuruyordum.

Dunden beri yine televizyonlari izliyorum. Uzun uzun, uzerine ucmamasi icin etrafina kaldirim taslari konmus bir gazeteyle yatan bir adami gosteriyorlar. Ayakkabilari gorunuyor yalnizca. Sonra internete girip konuya dair haberler okurken o ayakkabinin altini yakin cekim gosteren fotograflara bakiyorum. Bir cok sitede bir cok insan Hrant Dink in oldurulmesiyle ilgili dusuncelerini yazmis, sonra bu fikirler uzerinden bayagi, klise kavgalara tutusmuslar. Birbirlerine kendi beyinlerini tribun agziyla yapistirmaya calisiyorlar. Hrant Dink'in son yazisindaki su cumle geliyor aklima " Bu savcilar, bu hakimler universite okumus, hukuk fakultelerini bitirmis insanlar degiller mi? Okuduklarini anlayacak kapasitede olmalari gerekmiyor mu? " Belki o hakimler, savcilar, kisiliklerini bir yerlerde unutmus insanlar ya da fikrini ayakkabisinin altinda delik olan adam kadar cesaretle soyleyemeyecek olanlar derin durtuklemeler yasiyorlar. Ya digerleri? Orada burada takma adlariyla fikir beyan edenler? Onlarin okuduklarini anlayacak kapasitede olmamalari neden? Dun bir arkadasim gonderdigi mesajinda soyle demisti: "80 sonrasi donemde egitim gormus birisi olarak, benden yasca buyuklere hep bir kizginligim oldu. Hele ki bizi elestirmeye kalktiklarinda, "80'de nerdeydi akliniz? kendimiz mi geldik bu hale? hepiniz pasa pasa kabullendiniz, sesiniz cikmadi o zamanlar da, simdi bize mi soylenip duruyorsunuz..." diye. ya simdi, biz ne yapiyoruz, yapabiliyoruz...biraz daha bilinclendikleri zaman, hesap sormaya haklari olmayacak mi bize, bu hale gelirken, nerdeydiniz demeyecekler mi...iste o zaman ne cevap verecegimi bilemiyorum...cunku bir cozumum, en azindan su an, yok...senin var mi?" Ne yazik ki benim de verecek bir cevabim yok. Okuduklarini anlamalari, anladiklari uzerine dusunmeleri, fikir uretmeleri icin ne yapmam gerektigini, kendi isIklariyla aydinlanmalari gerektigini nasil ve nerede anlatacagimi bilmiyorum. Umutsuzluga dusuyorum. Kalbim bir kez daha aciyor.

Benim aklimdan gecen sadece su var. Biz bu ulkenin Ermenileri, Turkleri, Kurtleri, Yahudileri. Biz ne zaman bu hale geldik? Neden elini uzatip boynunu sarmak varken, elini uzatanin boynunu sIktik? Biz neden sagir olduk birbirimize? Neden kulagimiza yabanci gelen her kelimeyi anlamaya calismaktansa, nefretle savusturduk? Biz neden bu hale dustuk?

Korkarim ki yakinda biz'de gidecegiz, bizi de gonderecekler Muammer Aksoy un, Ugur Mumcu nun, A.Taner Kislali nin, Hrant Dink in ardindan. Belki sadece kisiliksiz benler olarak fiziken kalacagiz ama BIZ gidecek?